ABY MAMA WRÓCIŁA DO ŻYCIA…
Nie ma takich słów, które wyrażą ból tego co się stało: mimo długiej walki Ewa odeszła. Pozostanie na zawsze w sercach tych, którzy ją tak bardzo kochają. Dziękujemy wszystkim za pomoc w jej leczeniu.
Historia Ewy:
Moja mama Ewa Macioch w marcu ubiegłego roku doznała bardzo poważnego wylewu krwi do mózgu. Zaraz po tym była operowana ale niestety operacja zakończyła się niepowodzeniem. Skutek jest taki, że od ponad roku jest w stanie nieświadomości, nie ma z nią normalnego kontaktu i do tego ma niedowład 3-ch kończyn. Każdego dnia walczymy o poprawę stanu zdrowia mamy. Mama wymaga całodobowej opieki i codziennej rehabilitacji. Wszystko jest potwornie drogie, a pomoc ze strony instytucji państwowych znikoma.
Wprost ze szpitala zabraliśmy mamę do domu bo nie wyobrażam sobie oddania jej do jakiegoś zakładu. Wraz z partnerem opiekujemy się mamą wkładając w opiekę całe serce i siły. Nie jest nam łatwo, ale wierzymy, że nasza miłość i oddanie mamie będzie miało przełożenie na poprawę jej stanu zdrowia. Mierząc się z tą potwornie trudną sytuacją próbujemy zapewnić mamie „normalne” życie poprzez traktowanie jej jak zdrowego człowieka. Żarty, luźne rozmowy i relacje są tym co sprawia że mama nie czuje się jak pacjent ale mamy nadzieję jak równoprawny domownik i kochany przez nas jak wcześniej członek rodziny.
Mama nie mówi, ale celowo pisze o rozmowach, bo kiedy mama potakuje i kiwa głową na nasze słowa i pytania nie ma wówczas nic wspanialszego.
Najważniejsza w tej chwili dla mamy jest rehabilitacja. Według opinii specjalistów pierwsze 12-18 miesięcy po udarze jest kluczowym okresem dla chorego i w tym czasie jesteśmy w stanie osiągnąć największą poprawę stanu zdrowia mamy.
Podjęliśmy współpracę z ośrodkiem rehabilitacji neurologicznej w którym wykorzystywane są najnowsze techniki terapii, które mają zoptymalizować efekty. Koszt miesięczny takiej terapii jest jednak wysoki i nie wiem czy uda nam się stawić czoła tym wydatkom.
Sytuacja materialna naszej rodziny nie pozwala na sprostanie wymaganym wydatkom. Musiałam zrezygnować z jakiejkolwiek aktywności zawodowej, bo jest to nie do pogodzenia, a oddanie gdzieś mamy tak jak pisałam wcześniej nie mieści mi się w głowie. Mój partner z którym wspólnie opiekujemy się mamą jest handlowcem i łatwiej mu dostosować się do sytuacji ale i tak przekłada się to na czas poświęcony pracy a co za tym idzie i finanse. Staramy się pogodzić wszystkie aspekty życia. ale jest nam coraz trudniej i czujemy że sytuacja materialna zaczyna wymykać nam się z pod kontroli.
Ania Macioch
